Neolaia Cyprus

Αφήστε μας να κάνουμε λάθη!

ele9

Μια φορά κι έναν καιρό σ΄ ένα μακρινό βασίλειο, υπήρχαν άνθρωποι που είχαν τις τέλειες αναλογίες σώματος, έτρωγαν μόνο για να ζήσουν κι έπιναν πολύ νερό. Δεν κάπνιζαν, δεν έπιναν, δε ξενυχτούσαν. Τα σώματά τους ήταν υγιή και γυμνασμένα. Αλλά και μέσα τους επικρατούσε η ίδια τελειότητα. Δεν ένιωθαν φόβο, θυμό, απογοήτευση. Δεν ερωτεύονταν ποτέ κάποιον που να μην είναι αντάξιός τους, που να μην ανταποκρίνεται στην αγάπη τους.

Δεν ποθούσαν αντικείμενα κι ανθρώπους, δε ξενύχταγαν τα βράδια παρασυρμένοι από τις σκέψεις τους. Οι κάτοικοι αυτού του μακρινού βασιλείου ζούσαν μόνο όπως τους υποδείκνυαν οι άλλοι κι ίσως, αν όντως υπήρχαν, να λέγαμε πως ήταν και ευτυχισμένοι.

Ποιος όμως θα είναι αυτός που θα ασκεί τέτοια δύναμη πάνω σου, η οποία θα σε πείθει να ακολουθείς τη γραμμή που σου δείχνει και μάλιστα πιστά; Ποιος από εμάς μπορεί να απαρνηθεί τα πάθη του; Τι είδους ζωή θα είναι αυτή και ποιο θα είναι τελικά το νόημά της;

Το θέμα δεν είναι τόσο η επισήμανση των λαθών, ούτε η προσπάθεια να πειστεί κάποιος ν’ αλλάξει. Αυτό που έχει σημασία είναι η απενοχοποίηση απ’ όσα μας βαραίνουν. Η εξάλειψη των ενοχών είναι το θέμα. Κι όσο πιο γρήγορα το κάνει ένας, τόσο πιο γρήγορα θ’ ακολουθήσουν κι άλλοι.

Χωρίς θυμό, αλλά σίγουρα με φόβο και πάθος υπάρχει κάτι που σου φωνάζει ότι δεν πειράζει να κάνεις λάθη. Δεν πειράζει να γουστάρεις κάτι πολύ και να θες να ζεις γι’ αυτό ή μέσα απ’ αυτό. Το δρόμο της ζωής δεν τον περπατάς εξάλλου μόνος, όρθιος στα δυο σου πόδια. Ενίοτε χρειάζεσαι και κάποια δεκανίκια, όταν ο δρόμος ανηφορίζει ή κατηφορίζει απότομα.

Τα δεκανίκια αυτά είναι τα πάθη σου και με τον όρο αυτό γίνεται αναφορά σε οποιαδήποτε ενέργεια κάνεις και τα αποτελέσματα της τα εισπράττεις ο ίδιος. Τη χιλιοειπωμένη φράση «κανείς δεν είναι τέλειος» μην περιμένεις να την ακούσεις για μια φορά ακόμη. Γιατί ναι, κάποιοι είναι τέλειοι.

Είναι τέλειος ο άνθρωπος που σ΄αρέσει αυτήν την περίοδο, δεν έχει ψεγάδι πάνω του, μόνο κόκκους σκόνης που τους διώχνεις αν ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου. Κι ας μη νιώθει τα ίδια μ’ εσένα. Κι ας είναι απλά ένα άπιαστο δικό σου όνειρο.

Είναι τέλεια τα παγωτά και τα φαγητά που θα φας μετά τη βουτιά στη θάλασσα κι ας προσθέτουν λίγη ακόμα γοητεία πάνω σου κι ας γίνονται αιτία ν’ ακούς την γκρίνια των δικών σου.

Είναι τέλειο το πρωινό τσιγάρο μαζί με τον πρώτο καφέ της ημέρας κι ας κουνάς το χέρι σου προσπαθώντας να διώξεις τον καπνό κι ας κομπλάρεις λίγο, βλέποντας τις έγχρωμες εικόνες, με το μακάβριο θέαμα στο καινούριο σου πακέτο.

Δεν έχεις κανέναν απολύτως λόγο να μην τ’ απολαμβάνεις όλα αυτά όπως, επίσης, τίποτα δε σε κρατά στο να μη φωνάξεις πως έτσι γουστάρεις να ζεις. Πως τα «λάθη» σου αυτά είναι από τα λίγα πράγματα που σε κάνουν ευτυχισμένο.

Τίποτα δε σε κρατά στο να μην ουρλιάξεις στα μούτρα όσων σε κρίνουν ότι αυτά σου προσφέρουν κάτι που εκείνοι στη μίζερη, γεμάτη καθωσπρεπισμούς ζωή τους δε θα καταφέρουν να νιώσουν. Μια ανεξήγητη ευχαρίστηση, μια ανέλπιστη απόλαυση κι έναν εθισμό, ώστε να κάνεις το ίδιο ξανά και ξανά. Απλούστατα γιατί έτσι γουστάρεις. Γιατί έτσι σ΄ αρέσει, γιατί αυτά είναι τα πάθη σου κι ας περνάνε στους άλλους για λάθη σου.

Ναι, ανήκεις στην κατηγορία των ανθρώπων που πέφτουν με τα μούτρα στα πάθη τους κι ας τα σπάνε. Μια, δυο, τρεις φορές. Όμως δε θέλουν και δεν έχουν υποχρέωση σε κανέναν να απολογηθούν για αυτό.

Υστερόγραφο: Κι αν λυγίσεις, αν διστάσεις κι αν παρασυρθείς, μη ξεχνάς πως άνθρωπος είσαι δυνατός και μπορείς από την αρχή να χτίσεις, όλα εκείνα που τα πάθη σου γκρέμισαν σε μια αδύναμη στιγμή.

Πηγή:pillowfights.gr

Πρόσφατα

Δημοφιλέστερα