Neolaia Cyprus

Ο ήρωας των καρναβαλιών!

karnavali iroas (1)

Μια φορά και δυο και τρεις και όσες θέλετε και ένα βροχερό καιρό που έκανε για δύο, ζούσε ένας άντρας κατσούφης, γύρω στα τριάντα, ψηλός, γεροδεμένος, σε ένα μεγάλο σπίτι που κληρονόμησε από την πεθαμένη του θεία. Δούλευε σε ένα γραφείο που δεν του άρεσε και έκανε μια δουλειά που μισούσε. Όπως μισούσε και το αφεντικό του.

Γενικά, ήταν ένα άτομο χωρίς πολλούς φίλους και είχε μια μοναδική μόνιμη συντροφιά, το σκύλο του που τόσο αγαπούσε. Επαμεινώνδας λεγόταν το σκυλί. Ένα μαυρόασπρο και παράλληλα πανέξυπνο Border Collie.

Οικονομικά τουλάχιστον ο κύριος Σωτηρόπουλος όπως τον φώναζαν ήταν πάρα πολύ καλά. Τι να σου κάνουν όμως τα λεφτά αν δεν έχεις παρέα να τα ξοδέψεις; Σωστά κύριε Σωτηρόπουλε; Μην το ψάχνετε, θετική θα ήταν η απάντηση του πρωταγωνιστή μας. Θα κούναγε το κεφάλι του έτσι αργά όπως έκανε όλα τα πράγματα και θα απαντούσε με ένα ξερό «Ναι, έτσι έχουν τα πράγματα».

Δεν ήταν κακός άνθρωπος ο κ. Σωτηρόπουλος, απλά οι δυσκολίες της ζωής τον έφεραν εδώ που είναι σήμερα μαζί με κάποιες καταστάσεις οι οποίες τον ανάγκαζαν να συμπεριφέρεται με αυτό τον τρόπο.

Ο αγαπημένος μας ήρωας είχε ένα ημερολόγιο στο οποίο είχε κυκλωμένη μια μέρα και μόνο. Την μέρα για την οποία περίμενε κάθε χρονιά να έρθει. Όχι, δεν ήταν το μνημόσυνο της θείας που του άφησε το σπίτι, ούτε καν τα γενέθλια του, που μερικές φορές τα ξεχνούσε ακόμη και εκείνα. Όχι, ήταν η μέρα που άλλαζε πρόσωπο, χαρακτήρα και συμπεριφορά… Ήταν καρναβάλια!! Μια μέρα χαράς και διασκέδασης, μια μέρα που όλοι βγάζουν τα απωθημένα τους, άντρες ντύνονται γυναίκες και το ανάποδο, όλοι ξεφεύγουν από την καθημερινότητα τους δοκιμάζοντας κάτι παράτολμο που δεν θα δοκίμαζαν άλλες φορές. «Φοράνε» ένα άλλο εαυτό, πειραματίζονται, νιώθουν πιο ελεύθεροι… Έτσι και ο κ. Σωτηρόπουλος.

Όσο κόντευε αυτή η μέρα τόσο άλλαζε συμπεριφορά προς το καλύτερο, περισσότερο μέσα του όμως παρά να βγάζει κάτι προς τα έξω. Ήταν ένας «κλειστός» και μοναχικός άνθρωπος, ένα άτομο που ίσως να δει κάποιος στον δρόμο να περπατά μόνος ή να πίνει ένα ποτό σε ένα μπαρ τελείως μόνος του και να τον χλευάσει γι’ αυτό μέσα σε μια κοινωνία που οι πιο πολλοί νιώθουν μοναξιά ακόμη και αν έχουν δεκάδες άτομα γύρω τους. Ο κ. Σωτηρόπουλος δεν ήθελε επιβεβαίωση για τίποτα, μόνο να είναι καλά ο Επαμεινώνδας και να έρθουν τα καρναβάλια.

Ήδη είχε αρχίσει τις προετοιμασίες για την μέρα αυτή, την τόσο ξεχωριστή για τον ίδιο, αλλά για τους άλλους μια ακόμη καθημερινή μέρα. Πήγε, αγόρασε τα κατάλληλα ρούχα για την περίσταση, τα οποία κάθε χρονιά επιθυμούσε να είναι διαφορετικά και ετοιμάστηκε για την ΜΕΓΑΛΗ μέρα. Η ατμόσφαιρα τα καρναβάλια έτσι κι’ αλλιώς είναι γιορτινή καιρό πριν έρθει η ακριβής μέρα.

Οι αποκριές άλλωστε δημιουργήθηκαν από παλιά για να τρώει και να πίνει ο κόσμος αλλά και να ξεφαντώνει. Βέβαια για τον Σωτηρόπουλο άλλα σήμαιναν οι αποκριές.

Αυτή την χρονιά ντύθηκε μάγος. Έμοιαζε πάνω κάτω με τον Γκάνταλφ από τον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών», με μακριά μαλλιά και γενειάδα αλλά και ένα άσπρο κάτι σαν φόρεμα, νυχτικό ή τέλος πάντων ρούχο των μάγων. Αφού κοιτάχτηκε πολλές φορές στον καθρέφτη και φτιάχτηκε καταλλήλως ξεκίνησε να φύγει. Δεν του άρεσε να φαίνεται το πρόσωπο του και πρωτίστως να γνωρίζουν ποιος είναι.

Οι εφημερίδες και τα διάφορα sites πάντως είχαν ήδη «πλημμυρίσει»  τις σελίδες τους με το μεγάλο ερώτημα που γεννιόταν εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια «Θα επιστρέψει και πάλι ο ΗΡΩΑΣ ΤΩΝ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΩΝ»;

Ο Σωτήρουπουλος αρεσκόταν στο να διαβάζει καμιά εφημερίδα τις Κυριακές και είχε μάθει για τον τίτλο που του απένειμαν. Δεν τον ένοιαζε και τόσο πολύ όμως. Κάθε χρονιά έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα να κάνει. Πρόσφερε δώρα, χαρά και ευτυχία σε όσα παιδιά δεν είχαν την δυνατότητα πάντοτε με την μορφή μιας φιγούρας με υπερφυσικές δυνάμεις, έβρισκε ένα ζεστό μέρος σε όσους δεν είχαν και παράλληλα βοηθούσε στο παντοπωλείο της γειτονιάς.

Βοηθούσε γενικά επί καθημερινώς βάσεως τέτοιες καταστάσεις, πάντοτε όμως ανώνυμα και χωρίς να φαίνεται πως η βοήθεια ερχόταν από αυτόν. Τα καρναβάλια όμως δεν τον ένοιαζε να το κάνει αφού το έκανε πάντοτε φορώντας μια μάσκα ή κάτι που δεν άφηνε το πρόσωπο του εκτεθειμένο.

Καθώς επέστρεφε στο σπίτι του μετά από μια νύχτα σαν και αυτή που τόσο τον γέμιζε κάθε χρονιά έπαθε κάτι που θα του άλλαζε μια για πάντα… Απρόσεκτος όπως ήταν και με το μυαλό των όσων έγιναν την μέρα αυτή δεν είδε το αυτοκίνητο που ερχόταν από απέναντι, μέσα σε λίγες στιγμές ο κόσμος του αναποδογυρίστηκε. Ο οδηγός φοβούμενος για τα χειρότερα άφησε αιμόφυρτο τον κ. Σωτηρόπουλο.

Από εκεί περνούσε τυχαία ένα ζευγάρι και μόλις τον είδαν με αστραπιαίες κινήσεις τον σήκωσαν και τον μετέφεραν στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Είχε γλιτώσει παρά τρίχα, η έγκαιρη παρέμβαση του ζευγαριού αυτού τον είχε σώσει. Το ζευγάρι όταν έμαθε πως ο ίδιος ξύπνησε και πήγαν να τον δουν, συνειδητοποίησαν ποιος ακριβώς ήταν. «Ο.. Ήρωας των Καρναβαλιών» ψέλλισαν δειλά και οι δύο.

Ο ίδιος τους χαμογέλασε όπως ήταν ξαπλωμένος. «Μας έφτιαξες την ζωή» του είπαν βλέποντας τον γεμάτοι δέος και εξηγώντας τους πως ο ίδιος με τις πράξεις του, τους έδωσε την ευκαιρία να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή.

«Και εσείς μου σώσατε την ζωή, άρα είμαστε πάτσι» τους απάντησε, κλείνοντας τους το μάτι.

Τα καρναβάλια είχαν δώσει ακόμη ένα καλό λόγο στον κ. Σωτηρόπουλο να τα αγαπάει και να περιμένει για εκείνα κάθε χρονιά. Αν και έμαθε κάτι ακόμη, πως δεν χρειάζεται πλέον να κρύβεται για να κάνει αυτό που αγαπάει και αυτό ήταν το πιο σημαντικό.

Από τον Σάββα Πηλακούτα

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Καρναβαλίζομαι», το οποίο κυκλοφόρησε με την Εφημερίδα «24», στις 8 Φεβρουαρίου. 

Πρόσφατα

Δημοφιλέστερα