Neolaia Cyprus

Όταν οι Κυπραίοι περιμένουν να κερδίσουν το τζόκερ!

tzoker2 - Copy

Τα χάσαμε τα λεφτά πατριώτη!

Έκανες Like στη σελίδα μας στο Facebook ή πρέπει να στα λέμε όλα εμείς; 

Πριν ξεκινήσω θα ήθελα να αναφέρω πως αυτό εδώ το άρθρο είναι αφιερωμένο σε όλους εκείνους που έπαιξαν όχι ένα, όχι δύο αλλά πολύ περισσότερα δελτία τζόκερ κατά τις προηγούμενες εβδομάδες γιατί το πίστεψαν στ’ αλήθεια πως θα κέρδιζαν το υπέρογκο ποσό που χάριζε το τζόκερ.

Έπαιξαν οι πάντες. Από γιαγιάδες μέχρι παιδάκια δημοτικού. Τελικά κανείς από τη χώρα μας δεν φάνηκε τυχερός/η. Και η ζωή συνεχίζεται μέχρι τα επόμενα εκατομμύρια που θα μας πλανέψουν το νου σαν τον Οδυσσέα από τις Σειρήνες ένα πράμα. Πάμε να δούμε πως συμπεριφερόμασταν τις προηγούμενες εβδομάδες.

Παίξαμε με σύστημα: Δεν μπορώ να καταλάβω τι σύστημα μπορεί να υπάρξει για να παίξει κανείς ένα παιχνίδι που ενέχει το στοιχείο της τύχης. Αν είναι το τυχερό σου θα κερδίσεις ακόμα κι αν παίξεις 2.5 μόνο ευρώ. Εμείς όμως να σκορπάμε τα λεφτά μας και να κάνουμε τον ΟΠΑΠ ένα τσακ (και κατά πολλά εκατομμύρια) πιο πλούσιο. Οι αριθμοί που παίζουμε έχουν να κάνουν με την ημερομηνία γέννησης εμάς, της μάνας μας, του σκύλου μας και πάει λέγοντας. Λες και το σύμπαν όλο κινείται γύρω από τη ζωή μας.

Κάναμε όνειρα για το μέλλον: Δεν υπήρξε Κυπραίος που να μην συζήτησε μέσα σε παρέα για το τι θα έκανε τόσα πολλά λεφτά. Ακούσαμε ιστορίες ότι θα παρατούσαν τη δουλειά τους λες και το να κάθεσαι χωρίς να κάνεις τίποτα και να είσαι πλούσιος είναι το παν σε αυτή τη ζωή. Επίσης, ακούσαμε ανθρώπους να λένε πως δεν τα θέλουν γιατί δεν θα ήξεραν που να τα ξοδέψουν (πάντως αν θέλει κανείς βοήθεια καμιά φορά, εδώ είμαστε εμείς) και άτομα να λένε πως θα τα φύλαγαν σπίτι παρά να τα έβαζαν σε κάποια κυπριακή τράπεζα (άδικο δεν τους βρίσκω, να τα λέμε κι αυτά).  Κυκλοφορούν όλοι ανάμεσά μας.

Σημάδια ότι έχουν την τύχη στο τσεπάκι: Επειδή δεν μπορώ να γράψω κάτι και να μην καταθέσω ένα προσωπικό μου βίωμα, αυτό το σημείο να ξέρετε είναι αυτοβιογραφικό. Ήτανε Πέμπτη. Η μέρα που έγινε η κλήρωση του τζόκερ για τα 18 εκατομμύρια ευρώ. Είχα παίξει όπως κι όλοι. Καθώς οδηγούσα φεύγοντας από τη δουλειά για το σπίτι, ξαφνικά ένα πουλάκι αφόδευσε στο μπροστινό τζάμι του αυτοκινήτου μου. Το τι χαρά έκανα δεν περιγράφεται. Υπό κανονικές συνθήκες θα άρχιζαν τα βρισίδια για τα πτηνά (ναι, βρίζω που και που) και θα έβγαζα καπνούς από τα αυτιά (ναι, έχω και αυτή την ικανότητα σαν τα τρένα). Τελικά να σας πω ότι μου έμεινε μόνο αυτό. Δεν έχω κερδίσει το τζόκερ. Και αυτά που λένε για τα πουλιά και το χέ**μο δεν ισχύει. Καμία τύχη. Μόνο «τάτσα» που λέμε και στα κυπριακά.

Η απογοήτευση: Όπως έχω προαναφέρει σαν λαός πιστέψαμε βαθιά ότι θα τα παίρναμε τα χρήματα. Με το που αρχίζουν τα μπαλάκια να διαδέχονται το ένα το άλλο, βλέπουμε τα μηδενικά (βλ. εκατομμύρια) να κάνουν φτερά. Για μερικά λεπτά μας πλημμυρίζει η απογοήτευση.  Μετά αρχίζουμε τις μπούρδες όπως «Ευτυχώς που δεν τα κέρδισα, τι θα τα έκανα;» και άλλα τέτοια. Παρηγοριά στον άρρωστο είναι αυτά αγαπημένοι μου.

p.s. Και θα δανειστώ ένα στιχάκι που τον τελευταίο καιρό λόγω των συνθηκών «παίζει» πολύ «Εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί».

 *Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Εφημερίδα «24», στις 16 Νοεμβρίου 2014, Φύλλο 33

 

Πρόσφατα

Δημοφιλέστερα