Neolaia Cyprus

Φοιτητής ετών 18 VS. Φοιτητής ετών 25+

foititis

Από την ανεμελιά στις υποχρεώσεις.

Έκανες Like στη σελίδα μας στο Facebook ή πρέπει να στα λέμε όλα εμείς; 

Η αναμενόμενη ηλικία να μπει κάποιος στο πανεπιστήμιο και να αρχίσει τις σπουδές του είναι αμέσως μετά το σχολείο… στα 18! Ωστόσο η ηλικία που αποφασίζει κάποιος να ξεκινήσει σπουδές τα τελευταία χρόνια τείνει να αυξάνεται. Είναι μία κάπως προσωπική ιστορία (όχι που δεν θα ‘τανε).

Αποφάσισα λοιπόν στα 25 να ξεκινήσω να κάνω μεταπτυχιακό. Ήταν μία φάση στη ζωή μου, που πιστεύω θα την περνάτε πολλοί, που ήμουν άνεργη και η καθημερινότητα έμοιαζε με αιωνιότητα. Έτσι πήρα την απόφαση να κάνω κάτι για να ξεφύγω από την πλήξη και τη μιζέρια και να γυρίσω και πάλι στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα. Αυτά που κάποτε, στα πιο νιάτα μου,  θεωρούσα πληκτικά και μίζερα.

Και αφού έτρεχα ένα ολόκληρο καλοκαίρι να μαζέψω συστατικές επιστολές, να κάνω τη μία αίτηση μετά την άλλη, να περνάω από συνέντευξη και να κάνω προϋπολογισμούς με τους γονείς μου για τα έξοδα, έρχεται ειδοποίηση από δουλειά, στην οποία είχα υποβάλει το βιογραφικό μου τουλάχιστον 8 μήνες πριν. Όπως αντιλαμβάνεστε δεν μπορούσα να απορρίψω ούτε το ένα ούτε το άλλο πια. Λέω αφού έμαθες τα βήματα, πρέπει τώρα να χορέψεις.

Κι όχι μόνο χορεύω, αλλά με χορεύουν στο ταψί (που καίει). Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή…

Στα 18 μπαίνεις στο πανεπιστήμιο με άγνοια κινδύνου. Μέχρι να συνειδητοποιήσεις που είσαι, πως διαβάζεις, πώς να κάνεις κάνα σκονάκι και να μην σε πιάσει ο καθηγητής (που και που τα κάναμε κι αυτά) έρχεται η μέρα που δίνεις το τελευταίο μάθημα και παίρνεις πτυχίο. Το διάβασμα γίνεται όποτε βρεις χρόνο από τις εξόδους και μερικές φορές την προηγούμενη ημέρα της εξέτασης.

Μεγαλώνοντας όμως τα πράγματα περιπλέκονται. Θα παραμείνω στις προπτυχιακές σπουδές. Ενώ εγώ ξενυχτούσα και γύρναγα σπίτι το πρωί κάποιοι συμφοιτητές μου, εκεί γύρω στα 40, ξενυχτούσαν πάνω από τα βιβλία και το άριστα το είχαν πάντα στο τσεπάκι. Στην αρχή σοκαρίστηκα που μέσα στην ίδια τάξη με εμένα ήταν άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Ως μαθήτρια δεν το είχα ζήσει. Αναρωτήθηκα στην αρχή «τι γυρεύουν αυτοί εδώ;» Κυλώντας ο χρόνος και βλέποντάς τους πόσο συνεπείς ήταν σε όλα και συνυπολογίζοντας πως δουλεύουν κιόλας και έχουν και οικογένεια, η απορία αντικαταστάθηκε και θαυμασμό.

Σήμερα που δεν είμαι μεν 40 ούτε έχω οικογένεια αλλά έχω μία δουλειά, σπουδάζω παράλληλα. Και ήρθα στη θέση αυτού που κάποτε μου προκαλούσε απορία. Πως γίνεται να τα συνδυάζουν όλα. Η απάντηση είναι πως γίνεται. Δεν είναι ανέφικτο. Ωστόσο υπάρχουν πολλά «αλλά» που ακολουθούν.

… Αλλά δεν έχεις προσωπική ζωή

… Αλλά δεν αποδίδεις το 100% ούτε στη δουλειά ούτε στο πανεπιστήμιο

… Αλλά δεν βρίσκεις όσο χρόνο θα ‘θελες για να διαβάσεις και να πάρεις καλούς βαθμούς

… Αλλά σκέφτεσαι σχεδόν μέρα παρά μέρα να παρατήσεις είτε το ένα είτε το άλλο

Για να βάλω μία τελεία αυτό το άρθρο το έγραψα αφενός για εκτόνωση και αφετέρου για να συγχαρώ, έστω και με αυτό τον τρόπο, τους 40 something συμφοιτητές που είχα κάποτε. Όσο για μένα αναπολώ εκείνα τα χρόνια που το μόνο που είχα να με αγχώνει είναι άμα θα πέρναγα τη στατιστική που το είχα κοπεί μεν 4 φορές αλλά στο τέλος οι ριμάδες οι πιθανότητες έγιναν οι καλύτερές μου φίλες.

*To άρθρο δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Εφημερίδα «24», στις 16 Νοεμβρίου 2014, Φύλλο 33. 

Πρόσφατα

Δημοφιλέστερα