Neolaia Cyprus

Οι ταινίες που δεν πρέπει να δεις το Σαββατοκύριακο

films_c01

Αν το να μιλάς για τα ‘καλύτερα’ είναι ένα πράγμα μιας άλφα δυσκολίας, για τα χειρότερα η δουλειά είναι ακόμα πιο δύσκολη. Όλοι ξέρουμε τι είναι αυτό που ενθουσιάζει τον καθένα μας, ξέρουμε μια καλή ταινία (για εμάς έστω) όταν τη δούμε. Μας ενθουσιάζει, μας εξιτάρει, θέλουμε να μιλάμε για αυτή, θέλουμε να την ξαναδούμε, να γράψουμε πράγματα, να διαβάσουμε άλλα. Ξέρεις εύκολα ποια είναι τα καλύτερά σου.

Αλλά τα χειρότερα; Τι τα ορίζει αυτά; Μιλάμε για απογοητεύσεις; Για αντικειμενικά κακές ταινίες; Για εξοργιστικές μετριότητες; Για τι από όλα; Θέλω να πω, σε μια ιδανική κατάσταση, δεν θα δούμε ποτέ τόσα άθλια πράγματα ώστε να σχηματίζεται μια αληθινή λίστα χειρότερων. Τις χειρότερες ταινίες μιας χρονιάς δε τις έχουμε δει καν. Οπότε κρίνουμε βάσει ενός σωρού διαφορετικών πραγμάτων. Μια ταινία σαν το «Monuments Men» προφανώς και δεν είναι χειρότερη από το «Blended», αλλά το πρώτο είναι μια ιστορική περιπέτεια του Τζορτζ Κλούνεϊ και το δεύτερο μια κωμωδία του σωρού του Άνταμ Σάντλερ. Φυσικά και μπαίνουν μέσα στόχοι και απαιτήσεις.

Οπότε μιλάμε για απογοήτευση, μιλάμε για ενοχλητικά trends, μιλάμε για τεράστια λάθη στην όλη διαδικασία παραγωγής. Μιλάμε για πολλές παραμέτρους όταν μιλάμε για τα χειρότερα μιας χρονιάς. Αλλά κυρίως μιλάμε για την ενόχληση που σου δημιουργούν καθώς τα παρακολουθείς, μια ενόχληση που μπορεί να πηγάζει από διάφορα πράγματα. Αυτά είναι τα δικά μου χειρότερα για φέτος.

10. I, Frankenstein

Δεν έχει είπαμε μεγάλη αξία να θάβεις ταινίες που προφανώς θα ήταν κακές, αλλά πραγματικά ετούτο εδώ τέσταρε πολύ τα όρια του πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις άσχημα στο σινεμά. Ο Άαρον Έκχαρτ παίζει τον αναπόφευκτο Σέξι Φρανκενστάιν επειδή ζούμε σε μια εποχή όπου πλέον όλα τα τέρατα πρέπει να είναι όμορφα και σαφώς όχι τερατώδη, και η ίδια η περιπέτεια είναι αδιάφορη, βαρετή και δίχως την παραμικρή ενδιαφέρουσα ιδέα.

9. Million Dollar Arm

Ο Ντον Ντρέιπερ πάει στην Ινδία και μαθαίνει σε πιτσιρικάδες πώς να παίζουν το Σωστό, Αμερικάνικο Μπέιζμπολ σε μια από τις πιο ντροπιαστικές sports movies των 2000s.

8. The Legend of Hercules

Όχι αυτό τον με τον Rock φυσικά. Δε θα τολμούσα να βάλω Rock σε οποιουδήποτε είδους αρνητικό top. Ο άλλος φετινός Ηρακλής. Εκείνος που κανείς δε θυμάται ότι υπήρξε. Με τον Κέλαν Λατζ; Θυμίζει κάτι; Όχι; Ίσως επειδή η ταινία θύμιζε ό,τι επική περιπέτεια εποχής έχει γυριστεί ποτέ; Κοίτα που πήγαν κι έβαλαν τον Σκοτ Άντκινς οι αλήτες. Ντροπή και αίσχος.

7. The Monuments Men

Η ειρωνεία του να γυρίζεις μια ταινία για το μεγαλείο και τη σημασία της τέχνης, τόσο ανέμπνευστη και άτεχνη που καταλήγει να μην έχει νόημα. Πάει για «Κανόνια του Ναβαρόνε» ως «Ocean’s Eleven», όμως ο Κουλ Τζορτζ δεν ξέρει ποιος θέλει να είναι ο τόνος του έργου του, αλλού έχει χλιαρό χιούμορ κι αλλού πάει για συναισθηματισμό, υμνεί την τέχνη δίχως να ενδιαφέρεται να κάνει κάτι καλλιτεχνικό, αναπαράγει τα μοτίβα και το ύφος των ανάλαφρων πολεμικών περιπετειών δίχως τίποτα από τη γοητεία τους. Κρίμα για τον Μπίλ Μάρεϊ και τον Τζον Γκούντμαν που δίνουν το κάτι παραπάνω.

6. Transformers: Age of Extinction

Όχι επειδή είχε τον ατελείωτο, αλλά επειδή ειλικρινά, Μάικλ Μπέι, ξεπέρνα το. Τελείωνε. Move the fuck on. Ο Μπέι είναι σκηνοθέτης που αγαπώ αλλά πραγματικά, όχι άλλα «Transformers». Το έκανε, μπράβο του, μία, δύο, τρεις, νισάφι. Πάμε παρακάτω.

5. American Hustle

Ο Ντέιβιντ Ο. Ράσελ πάει για Σκορσέζε και φτιάχνει την κατά λάθος αστειότερη ταινία της χρονιάς, με προφορές, περούκες, ρούχα και συμπεριφορές να μοιάζουν σα να έχουν ξεπηδήσει από επιθεώρηση. Εν μέσω μιας αύρας εξιλέωσης που κανείς ήρωάς του δεν αξίζει, ο Ράσελ κόβει και ράβει στοιχεία από όλο το μοντέρνο Great American Cinema για να μιλήσει για το πώς η επιτυχία σήμερα στηρίζεται απλά στο αν θα την ευχηθείς αρκετά έντονα. Fake it til you make it λέει, μα δεν είμαι σίγουρος αν κατανοεί πως η ταινία του στέκει ως το απόλυτο meta πειστήριο.

4. Maleficent

Trend που μσώ στο σημερινό Χόλιγουντ #267: Reboots ιστοριών ως origin story του villain. Η Maleficent ήταν μεγαλειώδης κακός στο «Sleeping Beauty», δεν ξέρω γιατί πρέπει να τη δούμε ως παρεξηγημένη, χλιαρή, ντεμί ηρωίδα σε μια απρόσωπη υπερ-μπλοκμπαστεριά που δεν κουβαλά απολύτως τίποτα από την μαγεία της ιστορίας που μας τη σύστησε. Αφήστε τους villains μας ήσυχους. Και σκεφτείτε τίποτα καινούριο.

3. Sin City: A Dame to Kill For

Στο μέλλον θα είναι σίγουροι όταν διαβάζουν για αυτή την ταινία πως κάποιος έγραψε λάθος τη χρονιά παραγωγής της. Γυρισμένη με τραγική καθυστέρηση, έφτασε σχεδόν μια δεκαετία μετά το πρωτότυπο φιλμ των Ροντρίγκεζ και Μίλερ να μοιάζει με φτωχό απόγονό της, επαναλαμβάνοντας με βαρετό και μονότονο τρόπο τα ακριβώς πανομοιότυπα μοτίβα και μη-ιδέες, ξεπατικώνοντας την αισθητική που τότε ήταν επανάσταση και σήμερα απλώς μια ακόμα επανάληψη.

Βέβαια στο μέλλον κανείς δε θα διαβάζει -ή γράφει- τίποτα για αυτή την ταινία.

2. Transcendence

Ο Τζόνι Ντεπ έκανε το όνειρό του πραγματικότητα. Πρωταγωνίστησε σε μια ταινία στην οποία όλη του ερμηνεία μπορούσε να καταγραφεί και να αποσταλεί μέσω Skype. Πέρα από τον Ντεπ, το πρόβλημα είναι ότι με το ίδιο υλικό κάποιος σα τον Τζον Κάρπεντερ θα είχε κάνει μπιμουβιά αριστούργημα, αλλά ετούτη εδώ η πλήρως ανόητη και ταυτόχρονα μουντή ιστορία ενός ενσυνείδητου ίντερνετ, όσο πιο εξωφρενική γίνεται, τόσο πιο σοβαρά επιχειρεί να πάρει τον εαυτό της.

1. A Million Ways to Die in the West

O Σεθ Μακφάρλεν πήρε φορά μετά την επιτυχία του «Ted» και έκρινε πως θα κάνει τον εαυτό του σταρ. Κάποιος έπρεπε να του έχει πει πως κουβαλάει ακριβώς 0% χαρισματικότητα καθώς όποτε η οθόνη αφοσιώνεται σε αυτόν, στο ρόλο ενός αντιπαθητικού λούζερ βοσκού στην Άγρια Δύση, τίποτα στην ταινία δε λειτουργεί. Ο Μακφάρλεν δεν ξέρει πώς να αφηγηθεί μια ιστορία, κολλώντας άτσαλα μεταξύ τους ένα σωρό επαναλαμβανόμενες κρυάδες εκ των οποίων πολλές θα έκαναν θαυμάσια γκαγκς στο καρτούν σύμπαν του «Family Guy» μα εδώ δεν έχουν κανέναν κινηματογραφικό ρυθμό να ακολουθήσουν.

Το μεγαλύτερο αμάρτημα όμως του Μακφάρλεν είναι πως, όντας τόσο ερωτευμένος με τον εαυτό του, στήνει μια ολόκληρη ιστορία γύρω από το πόσο υπέροχος και παρεξηγημένος τύπος είναι, καταβάλοντας μηδενική προσπάθεια στοιχειοθέτησης του επιχειρήματος. Το αποτέλεσμα είναι να βλέπουμε στην οθόνη έναν πρωταγωνιστή δίχως το παραμικρό θετικό στοιχείο ή προσόν, όχι αστείο, όχι έξυπνο, όχι επιτυχημένο, έναν άνθρωπο των χιλίων (των εκατομμυρίων) όχι, και μια ολόκληρη ταινία γύρω του να μας λέει ξανά και ξανά «κοίτα πόσο γαμάτος είμαι ΜΑ ΟΧΙ ΚΟΙΤΑ ΧΑ-ΓΙΑΚ». Κοίταξα. Και τι κατάλαβα.

Πηγή: http://www.oneman.gr/