Neolaia Cyprus

Η πρώτη φορά που συμμετείχα στην παρέλαση!

parelasi

28η Οκτωβρίου σήμερα και εγώ κάνω flashback στην πρώτη φορά που συμμετείχα στη μαθητική παρέλαση ούσα μαθήτρια τρίτης γυμνασίου.

Έκανες Like στη σελίδα μας στο Facebook ή πρέπει να στα λέμε όλα εμείς; 

Μέχρι την τελευταία τάξη του γυμνασίου ποτέ δεν είχα συμμετάσχει στην παρέλαση. Δεν ξέρω τι έφταιγε και δεν με επέλεγαν ποτέ οι καθηγητές μου. Ωστόσο, από μικρή πάντα οι γονείς μου κάθε χρόνο τέτοια μέρα μας πήγαιναν στη μαθητική παρέλαση. Βάζαμε σε ένα σακίδιο γαριδάκια, τις σημαιούλες μας ανά χείρας και το βλέπαμε κάτι σαν μίνι εκδρομή. Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι λέω από μέσα μου «μία αργία είχαμε κι εμείς να κοιμηθούμε λίγο παραπάνω κι όμως δεν διαμαρτυρόμαστε».

Πάντα μου άρεσε να χαζεύω τα παιδιά που παρέλαυναν. Πιο πολύ από όλα μου άρεσαν οι μπάντες των σχολείων. Το όνειρο μου ήταν κάποια μέρα να παίζω κι εγώ τύμπανα σε μία παρέλαση αλλά ποτέ δεν είχα το ρυθμό στο DNA μου κι έτσι παρέμεινε όνειρο. Έτσι αναθεώρησα και από μικρή ευχόμουν να με επέλεγαν τουλάχιστον στην παρέλαση.

Και έγινε στην τρίτη γυμνασίου. Ήμουν ψηλό παιδί και ήμουν και τελειόφοιτη έτσι δεν ήθελε και πολύ σκέψη. Δεν ξέρω άμα το είχα και πολύ με το βηματισμό αλλά θυμάμαι ότι ήμουν τόσο χαρούμενη που επιτέλους θα συμμετείχα κι εγώ σε μία τέτοια εθνική επέτειο. Και άρχισαν οι πρόβες, οι επισημάνσεις από τους καθηγητές για τις φούστες που πρέπει να φτάνουν οπωσδήποτε μέχρι το γόνατο (όχι ότι θέλω να αφήσω υπαινιγμό για τα σημερινά κοριτσάκια αλλά… αφήνω).

Έφτασε η 28η Οκτωβρίου 2004 (και κάπου εδώ σας αποκάλυψα την ηλικία μου. Το ξέρω πως κάποια στιγμή θα γυρίσει εναντίον μου). Τη στιγμή της παρέλασης, θες οι μπάντες, θες το πλήθος που χειροκροτεί, θες η επέτειος η ίδια, σε κάνει και ανατριχιάζεις. Νιώθεις την υπερηφάνεια και τη βλέπεις και στα πρόσωπα των δικών σου ανθρώπων που είναι στο πλάι. Για τη μάνα σου εκείνη η στιγμή είναι σαν να έχεις περάσει στο Πανεπιστήμιο Ιατρική ή κάτι τέτοιο.

Και αυτή λοιπόν ήταν η πρώτη μου φορά που συμμετείχα σε παρέλαση. Η επόμενη φορά ήταν τρία χρόνια αργότερα. Στο λύκειο. Πάλι ήμουν ψηλό παιδί. Πάλι ήμουν τελειόφοιτη. Τώρα που το σκέφτομαι δεν ήμουν και πολύ επιλογή, μάλλον αναγκαστική τοποθέτηση. Αλλά ούτε που με νοιάζει.

Πρόσφατα

Δημοφιλέστερα