Neolaia Cyprus

Όταν οι Κυπραίοι πάνε σε… ταβέρνα!

taverna2

Όλα τα παρατράγουδα που συμβαίνουν όταν οι Κυπραίοι βγαίνουν για φαγητό!

Έκανες Like στη σελίδα μας στο Facebook ή πρέπει να στα λέμε όλα εμείς; 

Η βραδινή (συνήθως) έξοδος του Κυπραίου σε ταβέρνα δεν θα μπορούσε να μοιάζει ή να συγκριθεί με καμία αντίστοιχη έξοδο κανενός άλλου λαού στο σύμπαν ολάκερο. Έχουν κι οι άλλοι τα κουσούρια τους (για να είμαστε δίκαιοι) αλλά σαν τα δικά μας, δεν θα συναντήσεις πουθενά αλλού.

Βγαίνει λοιπόν ο Κύπριος συν γυναιξί και τέκνοις και λοιπούς φίλους και συγγενολόι για φαγητό σε ταβέρνα. Όπου ταβέρνα συνεπάγεται φαγητό και φαντάζομαι όλοι αντιλαμβανόμαστε τι σημασία αυτής της μικρής λεξούλας για αυτόν το μικρό λαό. Είναι κάτι σαν ιεροτελεστία. Μία ιερή στιγμή με συγκεκριμένες μεθόδους και πρακτικές. Αυτές λοιπόν θα επισημάνουμε σήμερα.

  1. Σαν κάθε Κυπριακή παρέα που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να απαρτίζεται από μεγάλο αριθμό ατόμων. Ως εκ τούτου, ένα τραπέζι δεν είναι ποτέ αρκετό για τη μέση Κυπριακή σύναξη. Κι αρχίζουν οι προσθαφαιρέσεις του πλήθους, σαν να έχουν εφευρεθεί τα μαθηματικά για κάτι τέτοιους λόγους. Έπειτα αρχίζει η πρόσθεση (το γνωστό και κάργα Κυπριακό «πίντωμα») τραπεζιών και καρεκλών προκειμένου να χωρέσουν όλοι. Και ατάκα σαν το «Όλοι καλοί χωράνε» θα «παίζει» πολύ.
  2. Και αφού έχουν καθίσει όλοι, άντρες και γυναικόπαιδα, χωρισμένοι ανά φύλο σε κάθε γωνιά του τραπεζιού, έρχεται η ώρα και η στιγμή που ο σερβιτόρος πρόκειται να ζήσει τη ζωή του στα άκρα… να πάρει παραγγελία. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην παραγγελθούν έξτρα μερίδες φαγητού, περισσότερες δηλαδή από τον αριθμό που αναλογεί στα άτομα της παρέας. Αυτή η υπερβολική επιθυμία για επιπλέον φαγητό, πρέπει να είναι κατάλοιπο της προσφυγιάς, μόνο έτσι μπορώ να το εξηγήσω και να καταφέρω να το δικαιολογήσω λογικά. Οι έξτρα τηγανητές πατάτες είναι απαραίτητες για τα μωρά, όπως θα ακούσετε πολλές Κύπριες μάνες του τραπεζιού να λένε. Λες και είναι το απόλυτο παιδικό γεύμα.
  3. Και μόλις το φαγητό τελειώσει, αρχίζει το γλέντι. Όσοι καταφέρουν να μετακινήσουν τον εαυτό τους από την υπερκατανάλωση φαγητού και ποτού, μέχρι την πίστα του μαγαζιού, είναι έτοιμοι να προσφέρουν ένα μοναδικό θέαμα στους παρευρισκομένους που όμοιό του έχουν δει ξανά σε άλλου τύπου κοινωνικές εκδηλώσεις (βλ. Κυπριακούς γάμους). Το τι τσιφτετέλι αλά δεκαετίας του ’70 πέφτει, τι παραγγελιές στον μπουζουξή και τι ζεμπεκιές με το τσιγάρο στο στόμα ή στο κέντρο της πίστας, όπου ο χορευτής (λέμε τώρα) κάνει φιγούρες γύρω από αυτό, δεν μπορώ να σας το περιγράψω με λόγια. Απλά κάντε το εικόνα!
  4. Φάγαμε, ήπιαμε, χορέψαμε… τι μένει; Η δύσκολη εκείνη στιγμή που ζητάμε να μας φέρουν το λογαριασμό. Και έρχεται. Σε αυτό εδώ το σημείο θα ακούσεις τα πάντα. Από «Μα νομίζω μας χρέωσε ένα μπουκαλάκι νερό παραπάνω» μέχρι «Είναι πολύ ακριβά εδώ και το φαγητό δεν ήταν και πολύ σπουδαίο» (αφού πρώτα έχουν καταβροχθίσει τα πάντα χωρίς ίχνος παραπόνου ή δυσαρέσκειας). Και αφού «τα βρίσκουν» αρχίζουν να τσακώνονται για το ποιος θα κεράσει. Αυτό βέβαια συνέβαινε επί καλές οικονομικές εποχές. Εγώ το έχω ζήσει. Είναι κάτι που θα το θυμάμαι και θα το αφηγούμαι στα εγγόνια μου.
  5. Πριν την μεγάλη έξοδο και την αποχώρηση από το μαγαζί, ένα μόνο παραμένει για να ολοκληρωθεί ο κύκλος του Κυπραίου σε μία ταβέρνα. Ζητά από το σερβιτόρο, τον οποίο θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε και ήρωα, μία σακούλα για να τοποθετήσει μέσα ότι κόκκαλο έχει ξεμείνει από το ξεκλήρισμα ενός ολόκληρου κοπαδιού χοίρων που προηγήθηκε, προκειμένου να τα πάει στον σκύλο του. Σαν να μην υπάρχουν σκυλοτροφές.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Κυριακάτικη Εφημερίδα «24», στις 5 Οκτωβρίου, Φύλλο 27. 

Πρόσφατα

Δημοφιλέστερα