Neolaia Cyprus

Το «καταραμένο» το e-mail της ανεργίας…

Horrified Businesswoman Looking at Laptop

Όπως κάθε νέος εκεί γύρω στα 25 που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι εγώ έχω ένα e-mail σοβαρό, αυτό που έστελνα βιογραφικά δεξιά κι αριστερά μπας και με καλέσουν σε καμιά δουλειά.

Έκανες Like στη σελίδα μας στο Facebook ή πρέπει να στα λέμε όλα εμείς; 

Έχω κι ένα άλλο, αυτό που άμα το έβλεπε ο εν δυνάμει εργοδότης μου όχι απλά δεν θα με καλούσε για συνέντευξη αλλά δεν θα κλίκαρε καν να ανοίξει το αρχείο με το βιογραφικό μου κι ας είχα σπουδάσει στο Harvard (λέμε τώρα). Κι ας είχα και καβάτζα δυο μεταπτυχιακά (λέμε, πάλι, τώρα).

Το ένα (το σοβαρό) έχει ολοκληρωμένο το όνομά μου. Το άλλο (το κατάλοιπο από την εφηβεία μου) εμπερικλείει την Άρτα και τα Γιάννενα. Μόνο το όνομά μου δεν θα δεις γραμμένο στο δεύτερο. Ένα θα σας πω… είναι ιδανικό άμα θες να προσληφθείς στο τσίρκο σαν τον αρχηγό των κλόουν or something.

Καμία απάντηση

Είχα καιρό που λέτε να τσεκάρω το σοβαρό μου e-mail μιας και έχω τώρα πια δουλειά. Το άνοιξα έτσι να δω τι «παίζει». Είχα γύρω στα 200 αδιάβαστα e-mails. Μην πάει ο νους σας ότι επρόκειτο για εργοδότες που τρελάθηκαν από το βιογραφικό μου και με έψαχναν σαν τρελοί. Αν και θα μπορούσε καθώς είναι πλούσιο από μορφωτική άποψη, όπως και του κάθε νέου σήμερα που ψάχνει για δουλειά και αντ’ αυτού είναι εγγεγραμμένος στους καταλόγους με τους ανέργους. Υπήρχαν δεκάδες mails από διαφημίσεις, από προσφορές του τύπου «πώς να χάσετε τα παραπανήσια κιλά» και άλλα τέτοια άχρηστα πράγματα. Απάντηση από εργοδότη καμία.

Τα αλλεπάλληλα refresh 

Και καθώς άρχισα να τα σβήνω ένα ένα, θυμήθηκα την εποχή που έμπαινα ίσα με δέκα φορές την ημέρα να τσεκάρω το email μου. Εκείνα τα αλλεπάλληλα refresh που έκανα, την αναζήτηση στην ανεπιθύμητη αλληλογραφία μήπως και έχει ξεφύγει τίποτα σημαντικό. Μέχρι και στα διαγραμμένα έβλεπα μπας και μου έχουν χακάρει το mail και μου πέταξαν τίποτα σημαντικό. Ιστορίες για αγρίους.

Προφανώς την εποχή που το συγκεκριμένο e-mail ήταν στις «δόξες» του δεν υπήρχε περίπτωση να έρθει μήνυμα και να μην ανοιχθεί κατευθείαν. Ακόμα και τα Notification από το Facebook ήταν σημαντικά στα μάτια μιας απελπισμένης άνεργης. Λες και θα μου έστελνε ο Zuckerberg ότι είχα προσληφθεί στην αυτοκρατορία του Facebook. Για τέτοια παράνοια μιλάμε (δεν μπορεί θα το νιώθετε κι άλλοι).

Οι απαντήσεις 

Και συνεχίζοντας να σβήνω άχρηστα μήνυμα (200 mails ήταν αυτά), αναπολώ, αν και θέλω να ξεχάσω, την αγωνία που περνούσα εκείνα τα μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να βάλω τον κωδικό μου και να ανοίξει η σελίδα. Ευχόμουν τόσο πολύ να δω στην ένδειξη «Εισερχόμενα Μηνύματα» κάποιον αριθμό. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή (σαν το τικι τικι τακ της Βουγιουκλάκη στα «Χτυποκάρδια στο θρανίο» για να καταλάβετε). Τις περισσότερες φορές η αγωνία μου ήταν μάταιη. Αλλά και στην περίπτωση που κάποιος μου είχε απαντήσει, το e-mail έγραφε «Ευχαριστούμε πάρα πολύ. Θα σας ειδοποιήσουμε αν υπάρχει κάποια κενή θέση εργασίας». Δεν ξέρω σε πόσα συρτάρια ή ηλεκτρονικούς κάδους βρίσκεται αυτή τη στιγμή το βιογραφικό μου.

Θα έρθει η μέρα

Έσβησα το τελευταίο e-mail. Βάζω το ποντίκι μου στην ένδειξη “log out”. Δεν ξέρω πότε και αν θα ξαναμπώ στο «καταραμένο» μου account. Όπως και να ‘χει, ποτέ δεν πίστευα πως ένα e-mail θα σημαίνει τόσα πολλά. Κάντε υπομονή φίλοι μου. Θα έρθει η μέρα που θα λάβετε το μήνυμα που θα καθορίσει το μέλλον σας και αυτό το e-mail θα το ‘χετε μόνο για ειδοποιήσεις του Facebook.

Καλή τύχη…

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Εφημερίδα «24», στις 28 Σεπτεμβρίου 2014, Φύλλο 26. 

Πρόσφατα

Δημοφιλέστερα