Neolaia Cyprus

Οι Σεπτέμβρηδες της ζωής μας

sxoleio3

Από την προηγούμενη βδομάδα κάθε κατεργάρης έχει επιστρέψει στον πάγκο του. Παιδιά, μεγάλα και μικρά, βρίσκονται από τη Δευτέρα στις σχολικές τάξεις.

Έκανες Like στη σελίδα μας στο Facebook ή πρέπει να στα λέμε όλα εμείς; 

Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα κάθε Σεπτέμβριο. Από τη μία έχεις βαρεθεί τρείς μήνες να κάθεσαι στο σπίτι, όχι όλους τους μήνες αλλά είναι και μέρες που δεν έχεις τι να κάνεις, έχεις βαρεθεί να πηγαίνεις από κρεβάτι σε καναπέ και τούμπαλιν και να βλέπεις επαναλήψεις στην τηλεόραση. Έλα πες αλήθεια… σου περιέγραψα κάπως μία πιθανή εκδοχή των καλοκαιρινών σου διακοπών.

Και αφού αποφασίσαμε να τα μοιραζόμαστε όλα μεταξύ μας, θα σας πω πως ήταν οι δικές μου πρώτες μέρες στο σχολείο. Το νηπιαγωγείο δεν το πολυθυμάμαι αλλά εκεί τι συναισθήματα να νιώσεις. Όλη μέρα παιχνίδια και παραμυθάκια (αυτές είναι ηλικίες). Άντε το πολύ πολύ να έκλαιγα και να ήθελα τη μαμά μου. Κι άντε να έκλαιγε και η μαμά μου θέλοντας εμένα. Αυτή η σχέση!

Γενικά πάντα ήμουν από τα παιδιά που μόλις έμπαινε ο Σεπτέμβριος ανυπομονούσα να ξεκινήσει το σχολείο. Ανωμαλία θα σκεφτείτε. Όχι τόσο θα σας απαντήσω καθώς αυτό το συναίσθημα κράταγε την πρώτη εβδομάδα μόνο. Μετά άρχιζε η βαρεμάρα και η αντίστροφη μέτρηση για το καλοκαίρι.

Όσκαρ μητέρας

Η πρώτη δημοτικού για εμένα ήταν μία πολύ άσχημη χρονιά. Το τι κλάμα έριξα από την αρχή μέχρι το τέλος της δεν περιγράφεται. Το τι πήγαινε έλα έκανε η μάνα μου στο σχολείο κάθε μία ώρα ούτε που θέλω να τα σκέφτομαι. Και αυτό δεν κράτησε για κάνα μήνα αλλά μέχρι τον Ιούνιο που τελείωσα την τάξη. Αν υπήρχε Όσκαρ μητέρας τότε η δική μου θα έπρεπε να το είχε ήδη πάρει. Και κάπου εδώ θα πρέπει να την ευχαριστήσω δημόσια που δεν με έδωσε τότε σε ανάδοχη οικογένεια. Δεν θα την αδικούσα εκ των υστέρων. Θα την καταλάβαινα. Και όταν χρόνια αργότερα θα με έψαχνε στο «Πάμε Πακέτο», θα τη συγχωρούσα, θα άφηνα το τείχος να φύγει από ανάμεσά μας.

Πέρασαν σαν νεράκι

Οι άλλες τάξεις δεν ήταν ζόρικες. Αφού φάγαμε τη ψυχρολουσία της πρώτης, οι άλλες πέντε πέρασαν σαν νεράκι. Αυτό το συναίσθημα κάθε πρώτη μέρα της νέας σχολικής χρονιάς που θα ξαναδείς τους φίλους σου και θα παίζετε μαζί στο διάλειμμα είναι αξία ανεκτίμητη κι αν με ρωτάτε σε περίπτωση που είχα μία μηχανή του χρόνου που θα με ταξίδευε στο παρελθόν που θα ήθελα να πάω, θα σας απαντούσα στις πρώτες μέρες του δημοτικού (όχι της πρώτης, όλων των υπόλοιπων τάξεων).

Αναγκαστική στάση

Και φεύγουμε από το δημοτικό και πάμε γυμνάσιο. Εκεί που ήμαστε οι μεγάλοι ξαφνικά γινόμαστε και πάλι οι μικροί. Πιο πολλά παιδιά αυτή τη φορά και από άλλα σχολεία. Σκέψεις πολλές… Πως θα με δεχτούν; Θα με κάνουν παρέα; Έπειτα, τα μαθήματα θα είναι δύσκολα; Αν είχα και πάλι αυτή τη μηχανή του χρόνου που σας έλεγα πριν δεν θα ήθελα να γυρίσω πίσω στο γυμνάσιο. Καλά ήτανε αλλά λιγάκι βαρετό. Νομίζω πως είναι το μεσοδιάστημα προκειμένου να μεγαλώσεις. Σαν αναγκαστική στάση μεταξύ του δημοτικού και του λυκείου.

Θες να το ζήσεις 

Και έρχεται εκείνος ο Σεπτέμβριος που σε βρίσκει για τα καλά μέσα στην εφηβεία και το λύκειο έτοιμο να σε υποδεχτεί. Εκτός βέβαια από το λύκειο είναι έτοιμα να σε υποδεχτούν και τα φροντιστήρια αλλά αυτά μας απασχολούν λίγες μέρες αργότερα, όχι την πρώτη μέρα. Εκείνη τη μέρα είμαστε ακόμη ξεκούραστοι και γεμάτοι όρεξη.

Στο λύκειο, αν και είσαι πρωτάκι, νιώθεις μεγάλος/η. Είναι το τελευταίο σχολείο που θα πας. Εδώ τελειώνουν όλα (ή αρχίζουν). Συνεπώς θες να το ζήσεις. Θες να περάσεις όσο πιο όμορφα γίνεται. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ αν μου ζητάγανε να γυρίσω πίσω θα το έκανα. Κι ας ξαναδιάβαζα πάλι από την αρχή κι ας μετέφραζα αρχαία άγνωστα κείμενα κι ας έλυνα ξανά μαθηματικούς τύπους που θα μου είναι άχρηστοι για μια ζωή.

Είναι ωραίο το σχολείο βρε παιδιά. Ακούστε μας κι εμάς τους μεγαλύτερους (πόσο δεν λέμε). Δεν πίστευα πως θα έλεγα ποτέ κάτι τέτοιο αλλά τελικά ότι σνομπάρεις, έρχεται η στιγμή που το λούζεσαι. Κι ας μας έλεγαν όλοι «καλά είσαι τώρα. Όταν μεγαλώσεις θα αρχίσουν τα βάσανα». Εμείς όμως βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε. Τώρα που το πάθαμε, ψάχνουμε μηχανές του χρόνου αλλά στην καλύτερη περίπτωση κάνουμε ένα νοητό flashback και σκάμε κάνα χαμόγελο!

Καλή χρονιά παίδες!

Πηγή: Εφημερίδα «24′

Πρόσφατα

Δημοφιλέστερα