Neolaia Cyprus

Η στιγμή που το παιδί μου πήγε… Πρώτη Δημοτικού

exo-apo-tis-taxeis-gia-3i-imera-oi-mathites-tou-dimotikou-kato-pyrgou (1)

Οι περισσότεροι γονείς περιμένουν πως και πως να ξεκινήσουν τα σχολεία κάθε Σεπτέμβριο καθώς θέλουν λίγο να ηρεμήσουν από την τρίμηνη παραμονή των παιδιών τους στο σπίτι κατά την καλοκαιρινή περίοδο.

Έκανες Like στη σελίδα μας στο Facebook ή πρέπει να στα λέμε όλα εμείς; 

Όχι όμως όλοι οι γονείς. Για εκείνους που έχουν τα πρωτάκια είναι ένα τσακ πιο δύσκολο να συνηθίσουν στην ιδέα πως τα παιδιά τους μεγαλώνουν και η στιγμή του αποχωρισμού μια μέρα σαν κι αυτή δεν θα μπορούσε να μην ήταν δακρύβρεχτη.

Από τη Μανιάνα Καλογεράκη 

Το παιδί μου ανήκει στην κατηγορία εκείνη των παιδιών που ούτε έκλαιγαν, ούτε με τράβαγαν από την φούστα για να μην φύγω. Εξέλαβε πολύ θετικά την μετάβασή του στην πρώτη δημοτικού και γενικότερα στο σχολείο.

Η πρώτη μέρα στην πρώτη δημοτικού ήταν για εκείνη μια γιορτή. Μια γιορτή, που ξεκίνησε μέρες πριν με την προετοιμασία της τσάντας της, της στολής της, ακόμη και του τί θα τρώει στο σχολείο. Οσο για την στιγμή που έφτασε η ώρα να φύγουμε, όταν φτάσαμε, αλλά και μέχρι να φύγω, όλα κύλησαν όπως ακριβώς τα ήθελε εκείνη.

Το πρόβλημα ήμουν εγώ. Δεν μπόρεσα να κρύψω την συγκίνησή μου, την οποία «έβγαλα» αφού την άφησα και έστριψα την γωνία. Δεν την άφησα ούτε για μια στιγμή να υποψιαστεί ότι έχω άγχος αν θα τα καταφέρει και πώς θα εκλάβει την μετάβαση από το παιχνίδι και τα τραγούδια, στο θρανίο με βιβλίο και μολύβι.

Θα μου πείτε, εκατομμύρια παιδιά έχουν πάει στην πρώτη δημοτικού και άλλα τόσα θα πάνε τα επόμενα χρόνια. Ομως, η πρώτη δημοτικού ξέρουμε πολύ καλά πως αποτελεί ορόσημο στη ζωή ενός παιδιού, καθώς θέτονται οι βάσεις της μετέπειτα μαθητικής του ζωής. Παράλληλα, η σκέψη ότι το παιδί δεν είναι πια μωρό, αλλά «μεγάλωσε»και πηγαίνει πρώτη δημοτικού, πλημμυρίζει πάντοτε τους γονείς με συγκίνηση, έντονα συναισθήματα, αλλά και ανησυχία, καθώς αγωνιούμε για κάθετί που αφορά το παιδί μας.

Οι ιστορίες που άκουσα για παιδιά πρώτης δημοτικού, απερίγραπτες, αμέτρητες και… επώδυνες. Αλλά πολύ επώδυνες και για την μητέρα και για το παιδί.

Ένα πράγμα δεν θα ξεχάσω ποτέ στην Κύπρο: Για μια ώρα και πλέον, η διευθύντρια καλωσόρισε ειδικά τα παιδάκια της πρώτης τάξης του δημοτικού, ενώ έκανε ειδικές παρατηρήσεις στους δασκάλους και τις δασκάλες πώς να καθοδηγήσουν σωστά τα παιδιά στον χώρο, με οδηγίες ασφαλείας, αφού αυτά θα μοιράζονται την ίδια αυτή στο διάλειμμα με όλο το δημοτικό.

Ο τόνος της φωνής της, η προσευχή των παιδιών, στα οποία ανέφερε μέχρι και ότι σήμερα είναι τα γενέθλια της Θεοτόκου, και το περιεχόμενο όσων είπε στα παιδιά για να τα γνωρίσει και βασικά τα κάνει να νιώσουν οικεία στο νέο τους περιβάλλον, ήταν κάτι που μπορεί για τα ίδια τα παιδιά να μην έλεγε πολλά, για τους μεγάλους όμως ήταν τα πάντα.  Τα παιδιά έχουν χωριστεί σε τάξεις, ο γονιός μπορούσε να ελέγξει άνετα σε ποια τάξη είναι το παιδί του, ωστόσο ο τελικός διαχωρισμός θα γίνει ένα 24ωρο ατότου οι δάσκαλοι δουν τα παιδάκια από κοντά και συνομιλήσουν με το καθένα χωριστά και αποκτήσουν σαφή εικόνα για αυτά. Σίγουρα πάντως, όχι τυχαία ή αλφαβητικά.

Μπράβο τους λοιπόν, μπράβο και πάλι μπράβο στο εκπαιδευτικό προσωπικό που αναλαμβάνει την σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας.

Η σημερινή μέρα θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό μου. Και κάτι τελευταίο: Χαρείτε όσο μπορείτε τα αγαπημένα σας πρόσωπα. Ισως να έλθει μια μέρα, που τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής σας να τις περνάτε μακριά τους. Να πώς όλα έτσι αποκτούν μεγαλύτερη αξία.

Πρόσφατα

Δημοφιλέστερα