Neolaia Cyprus

Neolaia’s Fav: Το αγαπημένο μας παιδικό παιχνίδι!

paixnidi

Σε ένα παράλληλο σύμπαν (και μακρινό) τα παιδάκια της παραπάνω φωτογραφίας είμαστε εμείς οι τρεις και παίζουμε σαν να μην υπάρχουν προβλήματα γύρω μας.

Έκανες Like στη σελίδα μας στο Facebook ή πρέπει να στα λέμε όλα εμείς; 

Ήταν ωραία τότε που το μόνο μας πρόβλημα και άγχος ήταν αν θα μας αγόραζαν οι γονείς μας τα παιχνίδια που θέλαμε ή αν θα άφηναν οι μαμάδες τους φίλους μας να βγούμε έξω στην αλάνα να παίξουμε. Αυτό το flashback!

Ήρθε ο καιρός λοιπόν να γνωρίσετε και το παρελθόν μας. Ποιο ήταν το αγαπημένο μας παιδικό παιχνίδι;

  • Ευτύχιος Γιαξής:

Επειδή δεν είχα κάποιο αγαπημένο «παιδικό» παιχνίδι θα το αλλάξω λίγο και θα αναφερθώ στο ποιο παιχνίδι έπαιζα συνέχεια όταν ήμουν μικρός, που δεν είναι άλλο από το ποδόσφαιρο. Μπορεί να μην είναι αποκλειστικά παιδικό παιχνίδι (γιατί παιχνίδι είναι και καλά θα ΄ταν να το καταλάβουν όλοι), αλλά όπως πολλά παιδάκια, έτσι και εγώ, περνούσα τα απογεύματα παίζοντας μπάλα.

Σαββατοκύριακα, καθημερινές, αργίες, όλες οι μέρες ήταν ίδιες και όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στο δημοτικό της γειτονιάς μας. Στο τιμημένο δημοτικό του Λυκαβητού. Όπου παίζαμε μπάλα με τις ώρες. Δεν σταματούσαμε ούτε καν όταν σκοτείνιαζε. Συνεχίζαμε για κανά μισάωρο ακόμη, χωρίς να βλέπουμε καλά-καλά την μπάλα, μέχρι να απηυδήσουμε!

Λοιπόν, καλό το παραμύθι. Το χάψατε ε;

Μα εννοείται πως αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν η Μπάρμπιιιιι!

  • Στέλλα Γεωργίου:

Προφανώς και το αγαπημένο παιχνίδι του Ευτύχιου δεν ήταν η Barbie, σας κάνει πλάκα (όπως το συνηθίζει άλλωστε) αλλά το δικό μου αγαπημένο παιχνίδι.

Όχι μόνο η Barbie αλλά όλες οι κούκλες. Τις φρόντιζα και τις αγαπούσα σαν να ήταν αδελφές μου or something. Ακόμα τις έχω και πριν προλάβεις να τρομάξεις να σου πω ότι δεν βρίσκονται σε εμφανές σημείο του σπιτιού μου αλλά χωμένες σε κάποια κούτα στην αποθήκη.

Κάθε φορά που έπαιζα μαζί τους, τους άλλαζα ρούχα και παπούτσια 15 φορές στην κάθε μία, τις έβαζα να πίνουν καφέ, να φλερτάρουν με τον Ken. Σε αυτό το σημείο θέλω να διαπιστώσω και να τονίσω πως είχα μόνο ένα κούκλο, ο οποίος φιλιόταν με όλες! Πόσο open relationship. Πόσο «μπροστά» παιδάκι.

p.s. Σε αυτό το σημείο θα μοιραστώ μία πληροφορία μαζί σου, που ντρέπομαι λιγάκι αλλά δεν βαριέσαι… μια παρέα είμαστε! Το όνειρό μου ήταν πάντα να έχω το λεωφορειάκι της Barbie. Οι γονείς μου δεν μου το πήραν ποτέ. Ωστόσο, το αγόρασα (από απωθημένο και μόνο) στην τρίτη γυμνασίου.Δεν έπαιξα ποτέ μαζί του. Αυτά τα παιδικά τραύματα.

  • Άντρια Χήρα:

Ευτύχιε no comment, γιατί λες  ψέματα στους αναγνώστες μας; Στέλλα μένω άναυδη που το αγαπημένο σου παιχνίδι ήταν οι κούκλες…  Πρέπει να απαντήσω και εγώ ε; Ούτε για κούκλες θα απαντήσω, ούτε για βιντεοπαιχνίδια ούτε για κουκλόσπιτα… Εγώ θα αρκεστώ στα παιχνίδια της γειτονιάς που παίζαμε με τις ξαδέρφες μου, αλλά και όλη τη γειτονιά που μαζευόταν.

Το συνηθισμένο ραντεβού του Σάββατου το δίναμε στις 10:00 στο σπιτάκι μας πάνω από το δέντρο «μαυρομάτα» ή λουλουθκιά στα κυπριακά για όσους γνωρίζουν… Το χτίζαμε μέρα με τη μέρα, νύχτα με νύχτα! Κουβαλούσαμε ξύλα, κάναμε σκάλα για να μπορούμε να σκαρφαλώνουμε, και ότι είδη κουζίνας είχε ο καθ’ ένας στα σπίτια του που δεν τα ήθελε. Χτίζαμε το δικό μας «σπίτι»! Εκεί περνούσαμε τα πρωινά μας, τα απογεύματα μας, λέγαμε τα μυστικά μας, παίζαμε χαρτιά και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς.

Αυτό ήταν λοιπόν αναγνώστες μου το αγαπημένο μου παιχνίδι στην παιδική μου ηλικία το οποίο αναπολώ πολύ πάρα πολύ…

Πρόσφατα

Δημοφιλέστερα