Neolaia Cyprus

Της νύχτας τα καμώματα…

nixta_kam

Πάντα είχα την αίσθηση ότι οι νύχτες δεν είναι ποτέ καλοί σύμβουλοι. Προσωπικά είμαι έτσι και αλλιώς παιδί της μέρας, τότε λειτουργώ καλύτερα και πιο καθαρά, με το που πέφτει το φως και σκοτεινιάζει, νοιώθω ότι θολώνω, ότι δεν σκέφτομαι καθαρά και ότι…νυστάζω (κυρίως!)!!!

Πολλοί όμως έχουν την τάση να παίρνουν τις σημαντικότερες αποφάσεις τους την νύχτα….Τα χειρότερα γίνονται μέσα στην νύχτα, τα συναισθήματα γιγαντώνονται και εμείς νοιώθουμε ευάλωτοι. Η νύχτα είναι κατάλληλη για «αμαρτίες», για αποφάσεις πάνω στην έξαψη της στιγμής, για πράγματα που ποτέ δεν θα κάναμε ή δεν θα λέγαμε αν ήμασταν νηφάλιοι. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο το ρητό «της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελάει»…

Φυσικά και περνάμε καλά την νύχτα, πολλές φορές έχουμε μία χαλαρότητα που μας λείπει κατά τη διάρκεια της μέρας αλλά ίσως θα έπρεπε να είμαστε και λίγο πιο μαζεμένοι, για το καλό το δικό μας κυρίως. Πόσες φορές δεν έχουμε δει φίλους μας ή και εμάς τους ίδιους να γινόμαστε ρόμπα από αποφάσεις της στιγμής κάποια βράδια; Ή την επόμενη μέρα που έχουμε μετανιώσει ή δεν ξέρουμε τι κάνουμε, ποιοι είμαστε, πού είμαστε και γιατί κάναμε ό,τι κάναμε…Μπορεί κάποια από αυτά να έχουν βγει σε καλό αλλά κοιτάζοντας και στο φιλικό μας κύκλο βλέπουμε ότι οι πιθανότητες είναι λίγες…

Ίσως η απελευθέρωση που έχουμε την νύχτα να μας είναι απαραίτητη, να μας χρειάζεται για να κάνουμε πράγματα που δεν έχουμε το κουράγιο να τα κάνουμε αλλιώς. Αλλά όταν τα κάνουμε μόνο με αυτήν την βοήθεια ή και με την βοήθεια του ποτού, η επόμενη μέρα μας βρίσκει ακόμα πιο κλεισμένους στον εαυτό μας. Και όχι τίποτα άλλο, αλλά έχουμε δώσει και μια τελείως διαφορετική εικόνα στον απέναντί μας, που περιμένει να δει κάποιον άνετο τύπο και βλέπει ξαφνικά το… ταπεινό χαμομηλάκι!

Τα βράδια σαν να είναι πιο έντονη και η μοναξιά, η στενοχώρια… Κατά τη διάρκεια της ημέρας είμαστε στο τρέξιμο, δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να σκεφτεί, να χαλαρώσει, να αναπολήσει. Την νύχτα όμως όλα αυτά επανέρχονται, μεγαλώνουν, μας πνίγουν και εμείς θέλουμε μια σανίδα σωτηρίας να πιαστούμε από πάνω της. Εκεί έρχονται οι πρώην, οι διάφοροι φίλοι μας, οι πρώτοι που συναντάμε στο μαγαζί που είμαστε. Και την άλλη μέρη καταλήγουμε πιο χάλια και από τα χάλια και με μεγαλύτερο κενό στην ψυχή μας και στην καρδιά μας (να σημειώσω εδώ ότι δεν αναφέρομαι σε οτιδήποτε το…σωματικό, δεν κρίνω αυτές τις ορμές. Μιλάω για πιο σημαντικά πράγματα, για αισθήματα και πιο βαθιές ανάγκες από ένα σεξάκι).

Να περνάμε καλά τα βράδια, εννοείται. Δεν είμαι του κατηχητικού που λένε. Απλά με τον καιρό και μετά από πολλά στραπάτσα έχω διαπιστώσει ότι αν δεν έχεις κάτι να πεις με τον άλλον το πρωί, με τον καφέ σας, τότε όσα ωραία βράδια και αν περάσετε μαζί θα είναι επιφανειακά, θα είναι μόνο του κορμιού και όχι της ψυχής. Δεν το υποτιμώ αυτό, είναι πάρα πολύ σημαντικό αλλά δεν καταπολεμά την μοναξιά που νοιώθουμε, την βαθύτερη μοναξιά που μας ώθησε στο να βγούμε το βράδυ και να ξεσπάσουμε.

Ας κάνουμε τις τρέλες μας και τις βλακείες μας τα βράδια, αν και ιδανικά θα ήθελα να τις κάναμε ολόκληρη την μέρα, να μην χρειαζόμαστε την κάλυψη του σκοταδιού ή του ποτού για να πάρουμε θάρρος. Απλά ας κρατάμε μικρό καλάθι και ας μην στηρίζουμε πάρα πολλά στις αποφάσεις, στις πράξεις, στα λόγια και στις γνωριμίες εκείνης της στιγμής. Η μέρα πάντα είναι το καλύτερο τεστ για όλα αυτά, ρίχνει φως σε αυτά που σκεπάζει η νύχτα και δεν αφήνει τίποτα κρυφό.

ΥΓ: Να περάσετε καλά (σας το λέω ξανά και αυτήν την βδομάδα) αυτές τις μέρες! Οι γιορτές πάντα είναι δίκοπο μαχαίρι. Ή περνάμε όμορφα ή περνάμε χάλια και μας παίρνει από κάτω. Σε αυτό το… «από κάτω» είναι αφιερωμένο το σημερινό άρθρο.

Πρόσφατα

Δημοφιλέστερα