Neolaia Cyprus

10 πράγματα που μου λείπουν από τις σχέσεις προ… ίντερνετ

prointernet

Θυμάστε καθόλου πώς ήταν οι ζωές μας πριν το ίντερνετ, τα smartphones και τα social media, που τώρα έχουν αλλοτροιώσει την επικοινωνία μας; Όλα έμοιαζαν λίγο πιο αυθεντικά τότε και λίγο πιο σημαντικά ίσως.
Για παράδειγμα, σκέφτομαι, όταν θα είμαι πια ηλικιωμένη και κάθομαι στην κουνιστή καρεκλίτσα μου, θα διαβάζω τα παλιά μηνύματα του “έρωτα της ζωής μου”;;; Δεν νομίζω. Όχι μόνο γιατί τα έχω διαγράψει κι έχω αλλάξει και 2 συσκευές από τότε, αλλά και γιατί μου φαίνεται γελοίο. Το πιθανότερο είναι απλώς να αναπολώ όμορφες στιγμές που ήμουν face-to-face με τον άλλον και μιλούσαμε, γελούσαμε, τσακωνόμασταν και κάναμε μούτρα. Σίγουρα πάντως δεν θα θυμάμαι ότι τον έκανα block στο skype από τα νεύρα μου.

Από την άλλη, οι σχέσεις και το φλερτ και τα ραντεβού σήμερα είναι πολύ όμορφα με διαφορετικό τρόπο. Όμως, τους λείπει κάτι και ακόμα προσπαθώ να βρω τι.

Ας πούμε,

1. Μου λείπει το ότι κάποτε ήξερα τον αριθμό του απ’ έξω κι ανακατωτά. Τώρα έχει 3 mail, facebook, twitter και της Παναγιάς τα μάτια…

2. Μου λείπει το να μου αφήνει κάποιος μηνύματα στον τηλεφωνητή μου στο σταθερό.

3. Και όταν κάποιος μου άφηνε ένα χαρτάκι με ένα μήνυμα τύπου: “Γεια σου, αγάπη μου, πέρασα να δω αν σου έχει ξινίσει πάλι το γάλα και να το πετάξω. Θα πάθεις δηλητηρίαση καμιά μέρα. Φιλιά, η μαμά σου”. (Αυτό δεν είχε να κάνει και τόσο με γκομενικά, αλλά τα γκομενικά μου ραβασάκια, δεν τα γράφω…)

4. Μου λείπει ο τρόπος που με βγάζανε οι φίλες μου φωτογραφίες με κάποιον που μου άρεσε κι ανυπομονούσα να τις εμφανίσω κι είχα βγει σε όλες χάλια, αλλά δεν με πείραζε. Κι όταν τις βλέπω τώρα, μετά από χρόνια, με κάνουν τόσο χαρούμενη, αυτές οι θολές, παλιές και τσαλακωμένες μου φωτογραφίες.

5. Επίσης, μου λείπει το ότι κάποτε κανόνιζα ένα ταξίδι με το αμόρε και πηγαίναμε όντως. Όχι όπως τώρα, που προσπαθείς να κάνεις σχέδια και δεν σου κάθεται. Κι όχι μόνο ταξίδι. Σε ένα ραντεβού ο άλλος ερχόταν και δεν έπαιζε να σου στείλει μήνυμα “Λέω να μείνω μέσα τελικά απόψε. Δεν σε πειράζει, έτσι;;;”.

6. Μου λείπει το να ψάχνω να βρω τον τύπο που μου αρέσει. Κάποτε είχα μάθει τα αγαπημένα του στέκια και περνούσα που και που μπας και τον πετύχω πουθενά (σπάνιο, βέβαια). Τώρα κάνει τσεκ-ιν και εγώ αναρωτιέμαι πού να χάθηκε το μυστήριο…

7. Άσχετο, αλλά κάποτε ήξερα και τον γραφικό χαρακτήρα κάποιου με τον οποίο φλέρταρα (από τα ραβασάκια προφανώς). Τώρα ξέρω ότι είναι ανορθόγραφος από τα sms που βαριέται να διορθώσει.

8. Αχ, και μου λείπει που κάποτε πήγαινα στο βίντεο-κλαμπ με κάποιον που μου άρεσε και κάναμε 2 ώρες να διαλέξουμε ταινία και υπήρχε τόσο παιχνιδιάρικη διάθεση και αστεία και “καβγάδες” για το ποιά είναι η καλύτερη ταινία όλων των εποχών!

9. Μου λείπει που μάθαινα πράγματα για εκείνον μιλώντας του και όχι ψάχνοντας το προφίλ του στο facebook.

10. Αυτό που μου λείπει περισσότερο είναι ότι ο άλλος για να σου δείξει κάποια πράγματα ΈΜΠΑΙΝΕ ΣΤΟΝ ΚΟΠΟ!!! Έπρεπε να σε πετύχει για να σου μιλήσει, να σε ζητήσει σε ραντεβού, να κανονίσει όντως κάτι και όταν είστε μαζί να κάνετε κάτι ενδιαφέρον. Σήμερα, σου στέλνει ένα μήνυμα οπουδήποτε (κινητό, mail, facebook, twitter κλπ), δεν ακούς τη φωνή του, δεν βλέπεις το πρόσωπό του κι ακόμα κι αν το βλέπεις π.χ. μέσω skype δεν είναι το ίδιο. Δεν είναι καθόλου το ίδιο. Είναι μέτριο και απλώς εξυπηρετεί τις σχέσεις εξ αποστάσεως και μέχρι εκεί.

Μπορεί να ακούγομαι υπερβολική, αλλά σκέφτομαι ότι οι επόμενες γενιές αυτό θα το “ζήσουν” μόνο μέσα από ταινίες ή και καθόλου. Και πραγματικά είναι τόσο νοσταλγικές και γλυκές εκείνες οι στιγμές που μας έμειναν από τότε. Τότε που δεν είχαμε ούτε κινητό…